Ξεκίνησε τη λειτουργία του το Λαογραφικό Μουσείο των Λουτρών Πόζαρ Αλμωπίας μετά την ολοκλήρωση των διαδικασιών και κατόπιν σχετικής απόφασης που έλαβε το Διοικητικό Συμβούλιο της Δημοτικής Επιχείρησης.

Έτσι, η Δημοτική Αρχή υλοποιεί άλλη μία δέσμευσή της απέναντι στους πολίτες και την τοπικής μας κοινωνία, που θα ενισχύσει τον τουριστικό χαρακτήρα της Λουτρόπολης και κατ’ επέκταση ολόκληρης της Αλμωπίας.

Αρχικά δεν θα υπάρχει κάποιο αντίτιμο για την είσοδο στο μουσείο και αυτό θα είναι ένα θέμα που θα απασχολήσει το Διοικητικό Συμβούλιο αφού περάσει ένα εύλογο χρονικό διάστημα και τεθεί απόλυτα λειτουργικός ο συγκεκριμένος χώρος.

Η στέγαση του μουσείου γίνεται στο πετρόχτιστο κτίριο που βρίσκεται δίπλα στο «Ξενοδοχείο Αύρα» και η είσοδος είναι ελεύθερη για όλους.

Η Διοίκηση των Λουτρών σας προσκαλεί να το επισκεφτείτε και να δείτε τα αντικείμενα που εκτίθενται στον όμορφο αυτό χώρο και αφορούν στην τοπική παράδοση της Αλμωπίας.

ΩΡΑΡΙΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ:

Δευτέρα με Παρασκευή 8:00 – 16:00

The post Λαογραφικό Μουσείο Λουτρών appeared first on Λουτρά Πόζαρ | Τουριστικός Οδηγός.

πηγή: Λύκειο Εξαπλατάνου

Το χωριό είναι χτισμένο στους πρόποδες ενός λόφου που στέφεται από ένα ερειπωμένο φρούριο. Έχει υψόμετρο 120μ., το χαμηλότερο στην Αλμωπία. Κατά την απελευθέρωση από τους Τούρκους είχε το όνομα Σλάτινο (=Χρυσή).

Στα 1859 επισκέφθηκε το χωριό ο M. Delacoulonche, μέλος της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής στην Αθήνα, εντόπισε το κάστρο και το ταύτισε με την αρχαία Ευρωπό, που κατά τη γνώμη του στα πρωτοχριστιανικά χρόνια  μετονομάστηκε Αλμωπία και από τον 10ο μ. Χ. αιώνα Μογλενά. Το χωριό το αναφέρει Σλάτινο και την περιοχή Παλαιόκαστρο. Στα 1934 ο καθηγητής Α. Κεραμόπουλος επισκέφθηκε το κάστρο και το ταύτισε με τη Διοκλητιανούπολη, έδρα επισκοπής του 9ου αιώνα υπαγόμενης στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, η οποία κατά τον ίδιο μετονομάσθηκε αργότερα Μογλενά. Σήμερα οι αρχαιολόγοι αποδέχονται ανεπιφύλακτα την ταύτιση της Χρυσής με τα βυζαντινά Μογλενά και του κάστρου της με το αναφερόμενο από βυζαντινούς συγγραφείς.

Το Κάστρο της Χρυσής κηρύχθηκε το 1980  αρχαιολογικός χώρος και το 1985-87 διενεργήθηκε σ’αυτό ανασκαφή από την αρχαιολόγο Δ. Ευγενίδου, αφού στο μεταξύ, ιδιαίτερα μετά το 1922, οι κάτοικοι του χωριού χρησιμοποίησαν αρκετό οικοδομικό υλικό  για την οικοδόμηση των σπιτιών τους. Το Κάστρο περικλείει έκταση 40 περίπου στρεμμάτων. Σώζεται ο περίβολος των τειχών σε μήκος 500μ. καθώς και τρεις μεγάλοι πύργοι. Το τείχος έχει πάχος περίπου 2,5 μ. και είναι κατασκευασμένο από πέτρες του ποταμού Μογλενίτσα που περιτρέχει το λόφο. Οι πύργοι φτάνουν στο ύψος των 7μ .Η χρονολόγηση του Κάστρου ορίζεται στον 10-12ο αιώνα μ. Χ. Τα παλαιοχριστιανικά δείγματα γύρω από το κάστρο επιτρέπουν την υπόθεση ότι η αρχική του χάραξη μπορεί να έγινε κατά την παλαιοχριστιανική περίοδο. Οι ανασκαφές αποκάλυψαν τα ίχνη μιας βασιλικής του 11-12ου  αιώνα, που μπορεί να είναι ο επισκοπικός ναός της πόλης. Από τις ανασκαφές επιβεβαιώθηκε ότι η πόλη των Μογλενών, που εκτεινόταν κι έξω από το κάστρο στην ανατολική πλευρά του λόφου, παρουσιάζει συνεχή κατοίκηση τουλάχιστον από τον 8ο μέχρι τα τέλη του 12ου μ.Χ. αιώνα.

Εκτενής αναφορά στο Κάστρο γίνεται από τον ιστορικό του 11ου μ.Χ. αι. Κεδρηνό, ο οποίος περιγράφει την πολιορκία και εκπόρθηση των Μογλενών το 1015 μ.Χ. από το Βασίλειο το Βουλγαροκτόνο κατά τους πολέμους του εναντίον του τσάρου των Βουλγάρων Σαμουήλ (Βλέπε Ιστορία της Αλμωπίας).

Η κατοίκηση της Χρυσής, βέβαια, τεκμηριώνεται από τα χρόνια της εποχής του Σιδήρου (1100π.Χ. έως 700 π.Χ.). Στην τοποθεσία ‘Δυνατό Καραγάτσι’, που τη χαρακτηρίζουν τρεις κατά σειρά λόφοι, έχουν βρεθεί τάφοι Αλμώπων αυτής της εποχής με κτερίσματα χάλκινες οκτώσχημες πόρπες, χάλκινα σπειρωτά βραχιόλια και σιδερένιες αιχμές δοράτων και ακοντίων. Από τη Χρυσή προέρχονται ακόμη ένα μαρμάρινο ανάγλυφο Θρακός ιππέως και μια επιτύμβια πλάκα με παράσταση μιας οικογένειας, μνημεία των ρωμαϊκών χρόνων. Επίσης, μια ενεπίγραφη πλάκα που αναφέρει πιθανόν το όνομα του Ιλαρίωνα, του πρώτου γνωστού επισκόπου Μογλενών, που ξέρουμε ότι ενταφιάστηκε στα Μογλενά περίπου το 1164 μ.Χ.

Στην κορυφή ενός από τους τρεις λόφους που προαναφέρθηκαν υπάρχει το Σερβικό Νεκροταφείο, που ήταν σε χρήση μέχρι τον Εμφύλιο ως νεκροταφείο των Προσφύγων. Εκεί ενταφιάστηκαν νεκροί στρατιώτες των Σέρβων που κατείχαν την οχυρή τοποθεσία στον Α? παγκόσμιο πόλεμο. Στο νεκροταφείο υψώνεται ένα θαυμάσιο επιτύμβιο μνημείο, που πρόσφατα ανατινάχτηκε από χρυσοθήρες. Η πρόσοψή του μιμείται είσοδο μακεδονικού τάφου και έχει εντοιχισμένη επιγραφή που υμνεί την πολεμική αρετή των νεκρών.
Στο ύψος της Αλώρου ο χώρος που διασχίζεται από τον ποταμό λέγεται ‘Καρά Ντερέ’. Σ’ αυτό το σημείο καταλήγουν όλα τα επιφανειακά ύδατα της Αλμωπίας. Εδώ σώζονται και τα ερείπια μιας γέφυρας, γνωστής ως Γέφυρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αν και δεν έχει μελετηθεί και προσεχθεί αυτό το μνημείο, η ύπαρξή του ενισχύει τη σπουδαιότητα της Χρυσής σε παλαιότερους χρόνους και δίνει μια σοβαρή ένδειξη για την κύρια διέξοδο της Αλμωπίας μέσω Κρανιάς.
Σε οικισμούς του ‘Καρά Ντερέ’ αναφέρει η παράδοση ότι έγινε και ο πρώτος εξισλαμισμός κατοίκων μετά την κατάκτηση της περιοχής από τους Τούρκους. Αναφέρει, λοιπόν, η παράδοση ότι ο Γαζή Εβρενός, ο κατακτητής της Αλμωπίας, έστελνε σε διάφορες εποχές στα Μογλενά εισπράκτορες ιππείς για είσπραξη κτηματικών και άλλων φόρων. Αυτοί, αφού εισέπρατταν τους φόρους, προέβαιναν σε βιαιοπραγίες και ατιμώσεις, πράγμα που έφερνε σε αμηχανία τους χριστιανούς των Μογλενών. Παρά τις επανειλημμένες διαμαρτυρίες των χριστιανών και τις αυστηρές διαταγές που έδινε ο Γαζή Εβρενός το κακό συνεχιζόταν.

Απελπισμένοι οι χριστιανοί αποφάσισαν να δεχτούν τον ισλαμισμό, για να σωθούν. Γι’ αυτό και έστειλαν στο Γαζή αντιπροσώπους τους, για να του δηλώσουν ότι εξισλαμίζονται. Αλλά και πάλι οι εισπράκτορες δεν άλλαξαν πρακτική. Αμήχανοι οι εξισλαμισμένοι πλέον Μογλενίτες παρακάλεσαν με δάκρυα στα μάτια το Γαζή να περιορίσει το κακό. Αυτός όντας φιλοδίκαιος και συνετός τους συμβούλεψε να κατασκευάσουν έξω από τα σπίτια τους ξύλινους φράχτες και να τους βάψουν άσπρους, έτσι ώστε, όταν κατά τις διαταγές του οι εισπράκτορες θα τους έβλεπαν, να μην ενοχλούν τους εξωμότες χριστιανούς. Αυτό και έγινε. Ο άσπρος φράχτης λέγεται στα Τουρκικά τσικ – ακ. Έτσι και οι εξωμότες αυτοί ονομάστηκαν Τσιτάκηδες.

Από το 1997 άρχισε να κατασκευάζεται στη δυτική πλευρά του ‘έκτου λόφου’ το Ανοιχτό Θέατρο Αλμωπίας. Μετά την ολοκλήρωσή του προβλέπεται ότι θα καλύπτει όλες τις θερινές πολιτιστικές εκδηλώσεις του Δήμου Εξαπλατάνου και της Αλμωπίας γενικότερα. Η επιλογή της θέσης του είναι άριστη, καθώς στα μάτια του θεατή απλώνεται από ψηλά ένα θαυμάσιο τοπίο με το ρου του Μογλενίτικου ποταμού και το βυζαντινό κάστρο απέναντι.

Το χωριό μετονομάστηκε Χρυσή το1926. Ο πληθυσμός της Χρυσής, που από το 1923 και μετά είναι ανάμεικτος (Ντόπιοι, πρόσφυγες Μικρασιάτες και Πόντιοι), έδειξε εξαιρετική έφεση στα γράμματα. Με την απογραφή του 1920 (περιλαμβάνονται και οι Μουσουλμάνοι) η Χρυσή αριθμούσε 641 κατοίκους. Το 1961 έφτασε στους 834 κατοίκους . Με βάση την απογραφή του 1991 έχει 461 κατοίκους.

The post Κάστρο Χρυσής ή Μογλενών appeared first on Λουτρά Πόζαρ | Τουριστικός Οδηγός.

Πηγή: promahi-nea

Στην είσοδο της πόλης και δίπλα από το κτίριο του Δημαρχείου λειτουργεί το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στο κτίριο που παλαιότερα λειτουργούσε ως Σιδηροδρομικός σταθμός.

Κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο κατασκευάστηκε από συμμαχικά στρατεύματα το λεγόμενο τρένο της Καρατζόβας ( Ντέκοβιλ )  και είχε ως στόχο να βοηθήσει στις μετακινήσεις και στον εφοδιασμό του στρατού.
Με την πάροδο του χρόνου, το 2002 μετατράπηκε σε Μουσείο Φυσικής Ιστορίας. Πρόκειται για ένα μουσείο όπου ο επισκέπτης μπορεί να ενημερωθεί για ποικίλα θέματα. Συγκεκριμένα, στις αίθουσές του εκτίθενται απολιθώματα που βρέθηκαν στην ευρύτερη περιοχή της Αλμωπίας μέσω ανασκαφών.

Επίσης, προκαλούν το ενδιαφέρον του επισκέπτη και διάφορα εκθέματα απολιθωμένων οστών της ursus spelalus, δηλαδή της αρκούδας των σπηλαίων, τα οποία ανακαλύφθηκαν στα σπήλαια των Λουτρών.

Αξίζει να σημειωθεί ότι πραγματοποιήθηκαν ανασκαφές στην περιοχή των Λουτρών σε συνεργασία με διάφορα πανεπιστήμια, ένα εκ των οποίων είναι και το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (τμήμα Γεωλογίας). Ωστόσο η πρώτη πανελλήνια Σπηλαιολογική έρευνα στο σπηλαιοπάρκο  Αριδαίας, οργανώθηκε από τον σπηλαιοερευνητή Κώστα Ατακτίδη το 1990.
Επιπλέον, στην αίθουσα φυτολογίας εκτίθενται φωτογραφίες και φυτά που ευδοκιμούν στην περιοχή της Αλμωπίας. Επιπρόσθετα, στον χώρο υπάρχουν ορυκτά και πετρώματα που προέρχονται και από άλλες περιοχές εκτός της Αλμωπίας.

Μάλιστα, στον επάνω όροφο του μουσείου φυλάσσονται παραδοσιακές στολές της Αλμωπίας που διεγείρουν την φαντασία ταξιδεύοντας τον επισκέπτη σε παλαιότερες περιόδους. Τέλος, υπάρχει βιβλιοθήκη που στεγάζει μία τεράστια ποικιλία βιβλίων ευρείας κλίμακας στην οποία μπορεί κανείς να διαβάσει, εν ώρα λειτουργίας του μουσείου, οποιοδήποτε βιβλίο του προξενήσει το ενδιαφέρον.
Κλείνοντας αξίζει να αναφερθεί το διασυνοριακό έργο που έχει ξεκινήσει για την προστασία και την ανάδειξη της πολιτιστικής και φυσικής κληρονομιάς των Δήμων Αλμωπίας και Novaci, στο πρόγραμμα Διασυνοριακής Συνεργασίας ΙΡΑ «Ελλάδα- Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας 2007-2013». Αυτό έχει ως στόχο την κοινωνική, οικονομική και τουριστική ανάπτυξη της περιοχής και την ενίσχυση της καλλιτεχνικής δημιουργίας, στόχος ο οποίος υλοποιείται σταδιακά μέσω παράλληλων δράσεων με κοινή μεθοδολογία.

“ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΛΜΩΠΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΛΥΣΗ ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΩΝ ΠΕΡΙΟΧΩΝ ΤΗΣ”
ΣΑΛΑΜΑΝΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ

ΤΜΗΜΑ: ΙΣΤΟΡΙΑΣ – ΙΟΝΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

The post Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Αριδαίας appeared first on Λουτρά Πόζαρ | Τουριστικός Οδηγός.